In’e Stadt un op’n Lannen
Datg Hollerland un siene Bewahner sünd nich jüst de Strakelkinner von den Weergott. Sünd se aber eenmaal verwähnt worrn, denn blifft so een Beleevnis noch johrelang in de Erinnerung von de Minschen fast sitten. So weer dat maal bi een Johr, wo dat Wunner von een bleuhen Vörjohr un de Kraft von ee’n wassen Sommer […]
In’e Stadt un op’n Lannen Weiterlesen »


